Onlangs ben ik een weekendje naar New Hampshire geweest, om daar een vriendinnetje uit Bloomington op te zoeken. De trein zou er minstens 6 uur over doen, vliegen dus maar. Ik kwam wat traag op gang, en was slechts een half uur voor vertrek op JFK, waar de incheckmeneer me wat fronsend aankeek, maar het kwam allemaal dik in orde en een half uur later stegen we met z'n dertigen op in een Turbo prop. Vanaf het vliegveld in NH reden we naar de voet van
Mount Monadnock, om vervolgens de berg te beklimmen. Het zou de meest beklommen berg in de wereld zijn, en dat bleek ook wel want het was echt file-bergbeklimmen. Niettemin een mooie tocht, flink stijgen (ca 600 meter) en prachtig uitzicht. 's Avonds met wat vrienden van haar naar een Pumpkin festival geweest, een heel fijn Amerikaans provinciaals familiestraatfeest (er werd uiteraard geen alcohol verkocht op straat!). Naar verluidt waren er 25.000 pompoenen
gecarved door de plaatselijke bevolking.

De volgende dag was Ewa uitgenodigd voor een brunch door vrienden van de kerk, waar ik ook maar naartoe ben gegaan en dat was heel gezellig, zij het een tikje absurd. Ik werd geintroduceerd als 'de vriendin uit New York,' en alsof ik een soort buitenaards creatuur was werden er talloze bizarre vragen op mij afgevuurd. Terwijl ik pannekoekjes en gebakken eieren aan de priester doorgaf wisselde men horrorverhalen uit over tripjes naar de Grote Stad. Ik kan maar een ding zeggen, zo'n brunch maak je niet mee in New York! 's Middags nog een boswandeling gemaakt en toen weer naar het vliegveld - dit keer keurig een uur van tevoren, om vervolgens bijna drie uur vertraging te hebben. Zo kreeg ik ook mijn eigen horrorverhaal.