Voedselbonnen

Onlangs zat ik in een cafe in Red Hook een manuscript te lezen. Er kwamen twee mannen tegenover me zitten aan de gemeen- schappelijke tafel. Na enige tijd sprak een van hen me aan, hij was geinteresseerd in mijn Sony Reader. We voerden het obligate gesprek over boeken als fysieke objecten, en of ze nog blijven bestaan. Hij had een tijd geleden brand gehad waarbij al zijn boeken verloren waren gegaan, waaronder veel kostbare kunstboeken. Ik vroeg wat hem naar Red Hook bracht. Het verhaal werd al snel interessanter.


De eerdergenoemde brand had ervoor gezorgd dat hij een tijdje in een assisted living community had gewoond in New York. Inbegrepen bij zijn verblijf was een maandelijks rantoen food stamps, ter waarde van $200. Inmiddels woonde hij weer op zichzelf in Philadelphia, maar die bonnen blijven maar komen, en je kunt ze alleen in New York gebruiken... Zo geschiedt. Elke paar maanden gaat hij met een vriend naar de Fairway in Red Hook om flink eten in te slaan. "Tja," zegt hij schaapachtig, "ik kanker altijd op mensen die 'het systeem' misbruiken, maar dit is te aantrekkelijk om op te geven!" Even later zag ik ze in de Fairway, beide met een lange boodschappenlijst en een kar vol eten.